Zwiedzanie destylarni Glenkinchie z Edynburga: najstarsza i najtańsza

Piętnaście mil drogi, whisky na końcu i żaden rozsądny sposób, by dojechać tam samemu. Zorganizowana wycieczka rozwiązuje jedyny prawdziwy problem związany z wizytą w Glenkinchie.

Zaprzestano tu słodowania na miejscu w 1969 roku, a podłogi zamieniono na muzeum whisky słodowej. To lepsze wyjaśnienie procesu słodowania niż większość czynnych słodowni, bo zostało zaaranżowane tak, by je zrozumieć, a nie by w nim pracować.

I właśnie o to chodzi. Po dwóch dniach w Old Town pół dnia w East Lothian to prawdziwa zmiana scenerii, a sama podróż w tamtą stronę jest przyjemna.

Należą do największych w Szkocji. Jeśli widziałeś już małą miejską destylarnię, ten kontrast będzie najbardziej pouczającym doświadczeniem całego tygodnia.

Flagowa butelka Diageo z tego miejsca i punkt odniesienia dla tego, jak powinna smakować nizinna whisky słodowa.

Plus czas podróży. Zaplanuj pół dnia, a nie samo popołudnie, i nie umawiaj się na nic bezpośrednio po wizycie.

Alembik do zacieru w Glenkinchie mieści około 30 963 litrów, a do spirytusu — około 20 998. To dużo, a duże alembiki oznaczają większy kontakt z miedzią.

W wysokim, szerokim alembiku większa część oparów skrapla się i opada, zanim wydostanie się na zewnątrz. To, co się przedostaje, jest lżejsze i czystsze. Kształt alembika to większość charakteru.

Piód z Lowlands jest zwykle suszony bez dymu torfowego, dlatego smakuje trawiasto i kwiatowo, a nie dymnie. To cała różnica między tym regionem a Islay.

Niektóre gorzelnie z Lowlands destylują trzy razy zamiast dwóch, co dodatkowo rozjaśnia spirytus. To regionalny zwyczaj, a nie reguła.

Niemal każda degustacja w Edynburgu zaczyna się od Lowlands właśnie z tego powodu: to najłagodniejszy punkt startowy, a wszystko po nim smakuje intensywniej w porównaniu.

W Lowlands działało osiemnaście gorzelni słodu według stanu na 2019 rok — znacznie mniej niż w Speyside, a Glenkinchie to ta, którą Edynburg traktuje jak swoją.

North Berwick, Gullane i długie plaże są niedaleko dalej. Jeśli wynajmujesz samochód na dzień zamiast jechać zorganizowaną wycieczką, popołudnie warto spędzić na wybrzeżu.

Przy destylarni poza samą destylarnią nie ma prawie nic. Zjedz przed wyjazdem albo zaplanuj posiłek po powrocie do Edynburga.

Piętnaście mil z whisky na końcu to dokładnie sytuacja, do której stworzony jest zorganizowany transport. Rozkład autobusów nie pasuje do degustacji.

Za 107 zł z dojazdem włącznie. Nic innego tutaj nie oferuje takiej wartości za wizytę w czynnej destylarni.

Dziewięćdziesiąt minut na miejscu plus dojazd w obie strony. Nie planuj niczego napiętego zaraz po powrocie.